63.

Wrzesień okazuje się dla mnie bardzo pracowity. Czasu brak. Dzieje się dużo, bo tkam, farbuję i przędę jednocześnie. W przerwach zwiedzam. Czyli, jak wszyscy, jestem zarobiona.

Po wielu próbach, w końcu zaczynam odkrywać na tkaninach naturalnie farbowanych to, co chcę. Cierpliwość przy tym zajęciu to cecha podstawowa. Pozbyłam się szarych, dominujących nad wszystkim plam. Walczę o ładne kontrasty i kolor. Nie do końca widać to na zdjęciach, niestety, słońca brak, ale jest znacznie lepiej niż to, co sfotografowałam.  Zamierzam te skrawki oczywiście wykorzystać, ale na razie nie powiem jak ;)

 

Tkanych szali coraz więcej i doświadczeń też. Ostatnia osnowa dała mi popalić, że hej! Ale to dobrze, inaczej trwałabym w „mylnym błędzie”, że chyba już umiem. Nie rwała się, rozluźniała pojedyncze nici. Nie pomagał brak elastyczności, duża ilość jedwabiu, no i oczywiście moje eksperymenty żeby jedną nitkę osnowy zrobić z pięciu pojedynczych… Jak skończę, oczywiście będę pokazywać.

Dotarłam po raz kolejny na Mont St Michel. Tym razem na samą górę. Trwam w zachwycie nad klasztorem, choć surowy, ubogi  i zimny, mogłabym zamieszkać w nim od zaraz. Legenda mówi, że początkowo było to wzgórze pochówków i że nad wyspą unoszą się celtyckie dusze.  Widać dla mnie są  niezwykle przyjazne. W sklepikach z pamiątkami celtyckie talizmany  wszechobecne. Mówi się również, że na wyspie pochowano Juliusza Cezara w złotych butach, ale prawdziwa historia tego miejsca zaczyna się w VIII w. od wzniesienia kaplicy pod wezwaniem św. Michała. Nie będę Was zanudzać historią, dodam jedynie, że właśnie trwają prace nad rozbiorem grobli, likwidacją parkingu pod wyspą i całkowitego  przejęcia dowozu turystów do wyspy autobusami pewnej bardzo znanej firmy, która autobusy na wyspę udostępnia za darmo, ale miejsca parkingowe już za 12 euro/ dzień. Protestują mieszkańcy, mnisi ( podobno jest tam 12 ) i pracownicy, bo wyraźnie widzą, że spada liczba chętnych na dojazd do wyspy. Problem jest dużo bardziej skomplikowany, wiąże się z budową tamy i spowodowaniem, by Mont St Michel było ponownie wyspą, którą, co prawda nie była w VIII wieku, a dużo później, ale co tam … zabawy w rządzenie na całym świecie są takie same, a im wyżej się je uprawia, tym bardziej są bezkarne.

Żeby jednak na koniec nie było politycznie, żałośnie i  smutno, gorąco polecam  filmik o Normandii. Jest piękny i jest w nim wszystko, co chciałabym Wam o moim drugim domu napisać!

Mój dom

54.

Szycie  mało poważne ciągle mnie trzyma.

Kawałek farbowanej w garnku krepy, a ileż radości . Oczywiście, żadne to szycie, ale tym razem  choć dekolt zrobiony jak należy. No bo umiem tylko mi się nie chce ;)

Początkowo materiał nie wydawał mi szczególny. Patrzyłam na niego nawet z niesmakiem, gdy nagle z odmętów materii wyłoniła się  głowa lwa i przepadłam z kretesem. Głowa musiała pozostać w całości. Nie ma mowy, by udało mi się ją powtórzyć  raz jeszcze. Nie ma mowy, by zrobił to ktoś inny. 

Ja wiem, że takich krojów mam unikać. Wiem, w czym widzą mnie Trinny i Susannah.  Tyle że wiolonczeli cholernie trudno w gorsecie i koturnach popylać całe dnie ;)

Wbrew pozorom zszycie tuniki na prawej stronie i zostawienie opadających brzegów nie poszerza figury. Ze spodniami przed kostkę oraz balerinkami stanowi świetny komplet, że nie wspomnę o absolutnej harmonii z jednym z moich ulubionych naszyjników. Dostałam go od Przyjaciół z fabryki, w jakiej razem chodziliśmy na szychtę  i mam do niego wielki sentyment.

Zaliczyłam też barwierską katastrofę i kompletnie nieudane farbowanie naturalne. Podbarwię to czymś konkretnym i wykorzystam  pewnie do tkania szmaciaka. Oczywiście podjęłam kolejną próbę. Zaczytuję się w bloga threadborne i wydaje mi się, że rozumiem. Jeśli z kapusty i herbaty wyjdzie mi coś takiego jak jej, będę oczarowana. Jeśli znów będzie to szmata, widać nie mam do tego talentu ;)

 U góry prawie udana próba brwienia naturalnego.

Na dole brwienie naturalne - kompletna porażka ;)