67.

U nas po orkanie ani śladu.To pewnie nagroda, za wiatry w pozostałe 364 dni :)  Mam nadzieję, że macie się dobrze!

Od dwóch dni mam też słońce i wiem, że mknie do Was. Próbowałam zrobić zdjęcia swoim utkańcom …  powiedzmy, że się trzymają gamy, powiedzmy, że mają jakieś kolory..., powiedzmy ;)

Jak pewnie u większości tkaczek i prządek, tak i u mnie warsztat i kołowrotek pracują jak oszalałe. Przerabiam wszystko, co wpada mi w ręce. W ramach uwalniania zachomikowanych czesanek, przerobiłam na nitki ładnych parę kilo. Co chwilę zmieniają przeznaczenie, ale pokażę je dopiero po wykonaniu  dzianin. Na pierwszy ogień poszły kolory naturalne, a teraz w koszu kłębią się farbowanki.  

Zabrałam się też za niteczki od Gali. Przybyło więc kilka szali. Moje, na modłę francuską, ale chyba nie tylko,  są  bardzo długie. Muszą  dać się złożyć na pół  i omotać wokół szyi. Farbowaniu poddałam tylko naturalne merino z jedwabiem. Z wyników jestem zadowolona. 

Szal w jodełkę jest niezwykle szlachetny w wyglądzie. Co tu dużo mówić,  jodełka  pozostaje moim ulubionym motywem. Diamenciki   dały za to cudnie układającą się tkaninę. Cieszę się, że słodki kaszmir w kolorze blue ładnie  skomponował się z kawowym i wygląda  wytrawnie, i męsko. Widoczne ciemne smugi to ani nie błąd, ani nie wada. Zależało mi na tym, by kolor nie był jednolity, by coś się na nim działo, bo jak już raz zacznie się kochać „ jarmarczność” to nie wiadomo,  kiedy skończyć. Szale doskonale komponują się z ciemnymi marynarkami i płaszczami.

Zdecydowałam się też na wypróbowanie nowego wzoru. Diamenciki różnej wielkości , wybierane na jednej lub trzech ( jednocześnie podnoszonych ) nitkach osnowy. Niektórzy  nazywają je  overshocikami, ale nie są to overshoty. Wiązanie stopni to typowy twill 2/2.  Szal powstał z cashsilka i rudego jedwabiu. Po zmieszaniu nitek uzyskałam bardzo orientalny wygląd. Wzoru w zasadzie nie widać, ale całość smaczna J To szal damski . Nie sądziłam, że paski oddzielone na osnowie jedwabiem, tak ładnie będą się komponować.

Tkanie to wielka frajda, ale tkanie z własnych nici… to dopiero. Oszałamiają mnie możliwości i tysiące kombinacji.

Z doświadczenia niedoświadczonej tkaczki ;)

Tajemnicze epi. Śmiało mogę powiedzieć, że u mnie  w jego wyliczaniu,  nie działa jednak żaden system J  Ponieważ najbardziej podobają mi się proste twill’e 2/2  najczęściej  testuję właśnie je i jeszcze nie udało mi się uzyskać idealnie zrównoważonej tkaniny. Kiedy moje wpi ma 27, wyliczenia sugerują, aby epi wynosiło  ok. 18, ale ponieważ już raz je zastosowałam i wiedziałam, że nie jest ok., zagęściłam epi o dwie nici, tak by miało 20. I co? I nic, ppi wynisoło 25, niewiele mniej niż wpi! Faktem jest, że moja płocha dobija wszystko do imentu bez najmniejszego wysiłku aż boję się jej dotykać,  ale żeby aż tak… Planuję nową osnowę i tym razem osnuję epi = 23. Jestem ciekawa co na to ppi :)?

42.

Znacie to? Tak, to kłębek i wykałaczka.

A to? To też kłębek i wykałaczka. Tylko tu, współpracują  i po raz kolejny potwierdzają zasadę, że kooperacja jest dużo lepsza niż rywalizacja :)

Ten zabawny trik poznałam po przeczytaniu książki o przędzeniu. Książki, która otrzymała bardzo dobre recenzje, więc wiele sobie po niej obiecywałam. Książka nosi zacny tytuł "The complete guide to spinning yarn" i dla początkujących będzie na pewno dobrym przewodnikiem. Jest jednak reklamowana jako poradnik dla bardziej wtajemniczonych ( „A must-have reference and source of inspiration for new and experienced spinners”)

… i mnie wtajemniczyła wykałaczką :) Bardzo dobry pomysł. Nie znałam go, a wciskanie końcówek wełny w środek kłębka, nie zawsze się u mnie sprawdza.

I jeszcze.

Jeśli  ktoś posiada w swoich zbiorach "Spin Control" lub "The Step-by Step Guide to Spinning Art  Yarns" i o przędzeniu coś już wie albo wie więcej niż coś,  tę pozycję może spokojnie sobie darować . Ale to tylko moja opinia, a opinie, jak wiadomo, mogą się różnić ;)

11.

W  tę  i we w tę

Obiecałam parę słów o oczkach od tyłu i o tym jak dziergałam chustę.

Voila ;)

Przestawiony sposób pozwala  uniknąć przeplatania nici na brzegu  oraz cięcia np. wełny ręcznie przędzionej lub innej szlachetnej, na której nam zależy. Cięta będzie jednak wełna, którą w robótce będzie przerabiany jeden, kontrastowy  rząd.

Potrzebujemy:  drutów na żyłce ( wymóg konieczny ) oraz  wełny.

Ja, posługiwałam się tylko wzorem francuskim, więc na początku moja robótka wyglądała tak:

Moje oczka różnią się nieco od sposobu w jaki przerabia je większość z Was.  Od Tinki dowiedziałam się, że to sposób rosyjski. Szczerze przyznam, że oczka interesują mnie tylko pod kątem dobrego lub złego wykonania J Swoje nabieram tak, jak nabiera się koraliki na sznurek.  Dzięki temu ich nóżki są u mnie:  jedna – przed drutem, a  druga za. Oczka prawe przerabiam wbijając lewy drut od prawej strony.

Po przerobieniu ustalonej wcześniej ilości rzędów, przesuwam całą robótkę na drugi koniec drutów. Biorę wełnę przeznaczoną do wykonania rzędu kontrastowego i przerabiam go oczkami lewymi, wbijanymi od spodu robótki.

Dochodzę do końca rzędu i miejsca, gdzie zostawiłam wełnę kolorową, odcinam tę kontrastową i kolejne rzędy wykonuję oczkami lewymi łapanymi w mojej robótce od tyłu.

Po wykonaniu odpowiedniej ilości rzędów, ponownie przesuwam robótkę, przerabiam rząd kontrastowym prawymi oczkami, dochodzę do miejsca wełny kolorowej i ponownie wykonuję robótkę rzędami prawymi.

Nieszczęśliwie wybrałam wełny mało różniące się kolorem.  Moja, kremowa nić kontrastowa stała się niewiele widoczna. Do zdjęcia wzmacniam ją  więc drutami wbitymi tam, gdzie ma być nić kontrastowa.

W gotowej dzianinie nie widać żadnych różnic. Oczka nie są ani mniejsze, ani większe, nie przechylają się też w żadną ze stron. Do chust  i szali, w których mamy proste wzory i zależy nam tylko na jedym rzędzie w innym kolorze  to idealne  rozwiązanie .

To tylko wygląda jakby było skomplikowane. Spróbujcie a zobaczycie jakie to proste :)